آسانسورها، بالابرها و سکوها

آسانسورها، بالابرها و سکوها – چیست؟

یکی از ابزارهای مهم در صنایع مختلف، بنادر و کارگاه های ماشین آلات در خصوص بلند کردن، تخلیه و جابجایی مواد سنگین بالابرها هستند. این یک مکانیسم باستانی است که در قرن 3 قبل از میلاد طراحی شده است. و استفاده از آن باعث می شود تا تلاش و انرژی لازم برای انجام این حرکات به حداقل برسد.

بالابر: چیه؟

بالابر (یا ریگینگ) به عنوان مکانیزمی تعریف می شود که برای بلند کردن یا جابجایی بار به صورت مکانیکی، با اعمال نیروی کمتر از وزنی که باید جابجا شود، استفاده می شود. برای بلند کردن یا پایین آوردن بار به وسیله یک درام یا چرخ بالابر که طناب یا زنجیر دور آن می پیچد استفاده می شود. ممکن است به صورت دستی، الکتریکی یا پنوماتیکی کار کند و ممکن است از زنجیر، بند الیافی/بالابر یا طناب سیمی به عنوان وسیله بالابر استفاده کند. این واحدها معمولاً در محیط های صنعتی استفاده می شوند و ممکن است بخشی از جرثقیل سقفی باشند.

آنها معمولاً توسط یک قلاب بالابر به بازوی چرخشی که به دستگاه متصل است متصل می شوند. آنها همچنین می توانند توسط ریل هایی که روی سقف ساختمان های صنعتی قرار گرفته اند هدایت شوند. بالابرهای کوچک را می توان با دست جابجا کرد، اما بالابرهای سنگین تر به وسیله موتورها تغذیه می شوند که برای ایجاد قدرت بالابری آنها ضروری است.

P2

بالابرها چگونه کار می کنند؟

آسانسورها، بالابرها و سکوها

بالابرها در صنعت ساختمان و همچنین صنایعی مانند فولاد، در کارگاه های مکانیکی، در فرودگاه ها، در معادن، در انبارها و در بنادر دریایی استفاده می شوند. آنها معمولاً برای بارگیری و تخلیه مواد بسیار سنگین استفاده می شوند که توسط یک نفر قابل حمل نیستند و باید در کامیون های حمل و نقل، قایق ها، فضاهای ثابت و بسیاری از مکان های دیگر قرار گیرند.

مسئولیت جابجایی بار بر عهده سیستم قرقره ها و کابل ها است که می توانند ثابت و یا متحرک باشند. این سیستم نیروها و سرعت را تغییر می دهد و نیاز به اعمال نیروی کمتری نسبت به باری دارد که باید جابجا شود. اگر بار با دست آزاد یا با بالابرهای کوچک برداشته شود، تلاش نیز کمتر از آن چیزی است که به آن نیاز داریم.

یک پیکربندی خاص بالابر سقفی معمولاً توسط محیط بالابر، عملکرد و تعلیق تعریف می شود. محیط بالابر نوعی جزء مورد استفاده برای انتقال و ایجاد حرکت عمودی است و شامل طناب سیمی، زنجیر یا تسمه مصنوعی یا طناب است. عملیات نوع توان مورد استفاده برای عملیات حرکت بالابر را مشخص می کند و شامل نیروی دستی، برق، نیروی هیدرولیک یا نیروی هوا می باشد. سیستم تعلیق نوع روش نصب مورد استفاده برای تعلیق بالابر را مشخص می کند و شامل قلاب، قلاب، بند، چرخ دستی، عرشه، پایه، دیوار یا سقف است.

انواع بالابر

بالابرهای دستی

بالابرهای دستی، دستگاه های بالابری با اهرم یا زنجیر دستی هستند. بالابر دستی از دو زنجیر مختلف استفاده می کند: زنجیر دستی که برای کنترل عمل بلند کردن و پایین آمدن استفاده می شود و زنجیر بار که بار را تحمل می کند. ویژگی بالابر زنجیری دستی دارای طراحی فشرده، سبک و قابل حمل است که امکان بلند کردن تا حدودی را فراهم می کند. 2 تن وزن. برای بلند کردن بار عمودی ایده آل است.

امروزه انواع مختلفی از تجهیزات بالابر در تجارت ساختمانی استفاده می شود. به طور خاص سه مورد با هم اشتباه گرفته می شوند: یک آسانسور ساختمانی، یک بالابر کارگاهی و یک پلت فرم حمل و نقل. هر سه ماشین‌های روی دکل زمینی هستند که دارای دروازه‌ها و درهای فرود، کف و دیوارهای جانبی هستند. هر کدام با حمل مواد و/یا پرسنل به سطوح مختلف در یک ساختمان بالا و پایین می‌روند. استانداردهای سختگیرانه و اجباری وجود دارد که عناصر مورد نیاز برای هر ماشین را فراخوانی می کند، بنابراین نحوه طراحی، ساخت و استفاده از هر دستگاه در این زمینه را دیکته می کند.

بالابرهای برقی

بالابرهای برقی دارای 3 تنظیمات مختلف هستند: برقی، هوا/پنوماتیک و هیدرولیک.

بالابرهای برقی از همان اصل های دستی پیروی می کنند، فقط درایو زنجیر با یک کنترل الکتریکی جایگزین می شود. بالابرهای زنجیره ای پنوماتیکی یا به عنوان بالابرهای هوا از نظر ویژگی ها بسیار شبیه به بالابرهای برقی هستند، به جز اینکه بالابر با تغذیه هوای فشرده تغذیه می شود، در مقابل نیاز به منبع تغذیه الکتریکی مناسب محدود می شود. در نهایت، بالابرهای زنجیره ای هیدرولیک از نظر ویژگی ها بسیار شبیه به بالابرهای پنوماتیکی هستند، به جز این که بالابر از روغن هیدرولیک تغذیه می کند نه با یک خط هوای فشرده.

به زبان عامیانه و به تعبیری از کدهای ANSI مربوطه آنها؛ یک آسانسور کارگاهی و یا مواد را به سطوح مختلف منتقل می کند، یک بالابر مواد فقط مواد را حمل می کند، و در نهایت، یک سکوی حمل و نقل مواد را با تعداد محدودی از پرسنل آموزش دیده جابجا می کند. به راحتی می توان شباهت ها را دید و چرا ممکن است سردرگمی وجود داشته باشد. با این حال، هر کدام یک هدف و کاربرد در صنعت دارند.

بالابر مواد ساده ترین از سه مورد برای تعریف و کمترین محدودیت است. بالابر مواد نباید افراد را حمل کند و باید دارای سقف و ماشین کاملاً بسته باشد. این سه مشخصات واضح هستند و در صورت نقض می توانند باعث تعطیلی کارگاه شوند. نه با سرعت و نه ظرفیت، نزدیکی به ساختمان یا ارتفاع دکل محدود نمی شود. یک محفظه حصار پایه به همراه درهای تمام ارتفاع و دروازه های فرود مورد نیاز است.

بالابرهای ساختمانی و سکوهای حمل و نقل از این نظر ماهیت مشابهی دارند که افراد و مواد را در کنار سازه به بالا و پایین حمل می کنند و هر دو در صورت استفاده صحیح ذاتاً ایمن هستند. با این حال، تفاوت های بین این دو بسیار بیشتر از شباهت ها وجود دارد. آسانسور سنتی ساخت و ساز با سرعت بالا اغلب در ساخت و سازهای تجاری مرتفع یافت می شود، در حالی که سکوی حمل و نقل بیشتر برای معماری کم و متوسط و ساختاری منحصر به فرد طراحی شده است. پلت فرم حمل و نقل معمولا فشرده تر است و می توان آن را در مناطقی مانور داد و از آن استفاده کرد که آسانسور سنتی به سادگی نمی تواند حرکت داشته باشد.

یک آسانسور مقدار قابل توجهی از نیروها و بارهای دینامیکی را به ساختمان وارد می کند، در حالی که یک سکوی حمل و نقل می تواند همان ظرفیت را با تداخل بسیار کمتر حمل کند. در واقع، بسیاری از سکوهای حمل و نقل برای استفاده با داربست طراحی شده اند، حتی به یک سیستم داربست معمولی مهندسی شده متصل می شوند. آسانسور ساختمانی ماشین سنگین تری است و با سرعتی حدود چهار و نیم برابر بیشتر از سکوی حمل و نقل حرکت می کند که به 40 فوت در دقیقه محدود می شود. ضریب ایمنی برای هر دو ماشین قابل مقایسه است، همانطور که نیاز به تجهیزات ایمنی اضافی، از جمله سنسور اضافه بار و دستگاه های ایمنی بیش از حد، که در بالابر مواد مورد نیاز نیستند، قابل مقایسه است.

کابین بالابر ساختمانی نباید بیشتر از 2½” و کمتر از ¾” از لبه های فرود فاصله داشته باشد، در حالی که سکوی حمل و نقل باید حداقل 18″ از سازه فاصله داشته باشد تا از خطرات برشی و نقاط انقباض جلوگیری شود. سکوی حمل و نقل نیازی به سقف ندارد، اما نیاز به نرده‌های حفاظی کامل دارد که از تخته پنجه تا ریل میانی محصور شده باشند. آسانسور ساختمانی به یک کابین کاملاً محصور با نامگذاری دقیق فولادی که سقف را تشکیل می دهد نیاز دارد.